Questing

Narzędzie może być zastosowane gdziekolwiek, w ograniczonej przestrzeni (którą można przemierzyć w czasie do 2 godzin piechotą lub rowerem).
Jest ona realizowana przez warsztaty (zwykle 2 dni = 16 godzin) i współpracę online po warsztatach.
Target group: przedstawiciele lokalnej społeczności, NGO, miłośnicy miejscowej przyrody i dziedzictwa, instytucje kultury, młodzież, seniorzy itp. (15 to 20 osób).

1. Identyfikacja zasobów lokalnego dziedzictwa przyrodniczego, historycznego i kulturowego (materialnego i niematerialnego), zwykle punktem wyjścia jest burza mózgów. Wszelkiego rodzaju ciekawostki, anegdoty, historie przekazywane z ust do ust powinny być wzięte po uwagę.
2. Wybór głównego motywu:np. styl architektoniczny, legendy, miejscowy bohater, tradycyjne rzemiosło lokalne, przyroda, pałac z otaczającym go parkiem, ważna dla region rodzina, wydarzenie czy okres historyczny, bitwa. Może to także być opowieść o najważniejszych/najbardziej interesujących elementach dziedzictwa danego miejsca. Quest będzie się koncentrował na wybranym motywie tematycznym.
3. Wybór miejsc/obiektów, które będą podstawą trasy.Trasa jest nieoznakowana w terenie w żaden sposób i biegnie przez miejsce postępując zgodnie z narracją, która opiera się na wybranym temacie. Na końcu powinno być zaprojektowane miejsce, w którym zostanie ukryty skarb. Po wstępnym zaprojektowaniu trasy uczestnicy warsztatów robią spacer testujący, żeby zweryfikować, czy niczego nie brakuje i podejmują decyzję o miejscu ukrycia skarbu.
4. Napisanie opowieści w formie wiersza.Uczestnicy są dzieleni na mniejsze grupy, a trasa jest dzielona na odcinki. Każda grupka jest odpowiedzialna za napisanie części wspólnej historii, która jest przypisana do danego odcinka. Narracja zawiera opowieść, instrukcje, w jaki sposób poruszać się po trasie i zagadki. Rozwiązanie wszystkich zagadek pozwala na odkrycie hasła prowadzącego do skarbu. Zagadki są związane ze szczególnymi cechami, detalami architektonicznymi, napisami (np. na tablicach pamiątkowych, pomnikach, budynkach), które są powiązane z opowieścią. Jeśli na koniec warsztatów nie wszystkie części questu są gotowe lub wymagają one dodatkowego dopracowania, uczestnicy dostają dodatkowy czas po warsztatach, żeby poprawić swoje części tekstu questu. W tym samym czasie wolontariusze przygotowują ilustracje i gumową pieczęć, która jest chowana jako skarb (pieczęć przybija się na ulotce jako dowód ukończenia questu).
5. Redakcja opowieści. Zwykle opowieść wymaga „wygładzenia” i redakcji, żeby powstał dobry tekst rymowanej narracji z dobrymi, odgadywalnymi zagadkami. Przed udostępnieniem questu musi on zostać przetestowany i zweryfikowany.
6. Efekt końcowy:ulotka. Ulotka zostaje zaprojektowana, zwiera ona cały tekst questu, ręcznie przygotowane ilustracje i puste okienko przeznaczone na przybicie pieczątki. Nazwiska autorów wiersza i ilustracji ą umieszczone na ulotce.
7. Efekty. Korzyścią tworzenia questów jest nie tylko produkt finalny – ulotka, która pozwala odkrywać miejsce, wędrując z pomocą wiersza. Proces tworzenia jest nie mniej ważny niż sam produkt w metodyce questingu: dyskusje dotyczące dziedzictwa, szczególnych wartości miejsca, wydarzeń, ludzi, historii itp. Jest to bardzo angażująca metoda i uczestnicy czują się odpowiedzialni i dumni z wspólnego dziedzictwa i dzieła, które stworzyli. Zarówno proces jak i produkt mają wysoką wartość edukacyjną.