Interpretacja Dziedzictwa (HI) jest wykorzystywana do:
Interpretacja Dziedzictwa jest dyscypliną, która pozwala się poruszać między różnymi dyscyplinami i metodykami, i ma na celu tworzenie mediów interpretacyjnych i materiałów komunikacyjnych między zasobami dziedzictwa (przyrodniczymi i kulturowymi) a odbiorcami zewnętrznymi. Jej definicja ewoluuje od momentu powstania blisko wiek temu.
Interpretacja Dziedzictwa jest dyscypliną, która pozwala się poruszać między różnymi dyscyplinami i metodykami, i ma na celu tworzenie mediów interpretacyjnych i materiałów komunikacyjnych między zasobami dziedzictwa (przyrodniczymi i kulturowymi) a odbiorcami zewnętrznymi. Jej definicja ewoluuje od momentu powstania blisko wiek temu.
Interpretacja dziedzictwa odnosi się do wszystkich sposobów, poprzez które informacja jest komunikowana gościom w punkcie edukacyjnym, przyrodniczym czy rekreacyjnym, takim jak muzeum, park czy centrum naukowe. Dokładniej, jest to komunikowanie informacji, lub wyjaśnienie natury, pochodzenia, przeznaczenia zasobów historycznych, przyrodniczych lub kulturowych, obiektów, stanowisk i zjawisk z wykorzystaniem metod spersonalizowanych i niespersonalizowanych. Niektóre międzynarodowe autorytety w muzeologii wolą określenie mediacja (pośrednictwo) dla tej samej koncepcji, stosując użycie w innych językach europejskich
Celem Interpretacji Dziedzictwa: Fascynujące, nie wyjaśniające. Zaciekawić, nie ilustrować. Zaangażować, nie nauczyć. Proces polega na: prowokowaniu, korelowaniu, odsłanianiu.
Wybraliśmy dwa najczęściej używane na polu profesjonalnym i naukowym:
Freeman Tilden (1957), jeden z ojców interpretacji, sformułował pewne zasady interpretacji, które pozostają podstawą tej dyscypliny:
Interpretacja Dziedzictwa ma dwa rodzaje celów. Z jednej strony , cele ogólne są ukierunkowane na zasoby. Cele te odnoszą się do zarządzania, jakości i przyjemności z wyglądu, właściwego wykorzystania zasobów i korzyści społecznych, kulturowych i gospodarczych. Z drugiej strony, cele szczegółowe są ukierunkowane na komunikację , tj. są ukierunkowane na odbiorcę. Cele te można podzielić na trzy (Morales, 2001):
Grupę docelową stanowią członkowie społeczności lokalnej, organizacje, specjaliści od interpretacji dziedzictwa. Dobrze jest zaprosić do procesu pewną liczbę, różnorodnych interesariuszy, w celu uzyskania różnych perspektyw. Wskazane jest, żeby pracować na dwóch poziomach: szkoleniach z zakresu interpretacji dziedzictwa oraz wykorzystać to, co mogą wnieść specjaliści z zakresu interpretacji dziedzictwa do społeczności.
Narzędzie to może być zastosowane na każdym etapie istnienia ekomuzeum, zarówno na etapie projektowym jak i w istniejącym i skonsolidowanym ekomuzeum, jako że praca z interpretacją dziedzictwa jest zawsze wartościowym narzędziem zarówno przy tworzeniu projektu ekomuzeum jak i w ekomuzeum funkcjonującym.
Planowanie Interpretacyjne:
Jakiekolwiek działanie interpretacyjne musi być wcześniej przygotowane zgodnie z metodyką i celami szczegółowymi. Planowanie jest procesem analizy środków, usług, programów, zasobów, personelu i wszystkich innych zmiennych sprzyjających transmisji wiadomości. Pozwala komunikować znaczenie w sposób interesujący i efektywny, przyczyniając się do zaspokojenia potrzeb gości, ochrony zasobów i poprawy jakości życia lokalnych mieszkańców. Innymi słowy: Planowanie. Pozwala przeanalizować i podjąć decyzję; w końcu, zarządzania tożsamością, dziedzictwem i rozwojem gospodarczym. Z takiego planowania wyłoni się plan interpretacyjny, który jest dokumentem wynikającym z procesu planowania.
Planowanie jest stałym procesem analizy, który nie jest zamknięty i jest otwarty na zmiany w celu jego ewolucji poprawy (Morales: 2001, 171). Składa się z nie więcej niż 8 faz, które zawiera to, co można uznać za planowanie strategiczne, od pierwszego kontaktu z terytorium i zasobami, przez pracę nad dokumentami i w terenie, analizę środowiska i ocenę zmiennych, które będą ograniczać informację interpretacyjną aż do wykonania i ewaluacji planu interpretacyjnego (Ilustracja 1).
Inwentaryzacja i zbieranie informacji, jako że inwentaryzacja będzie miała fazę kumulacyjną, ale w swojej fazie ewolucyjnej będzie selektywna, wykorzystując najistotniejsze informacje w celu wypełnienia celów interpretacyjnych; i 4. Analiza, jako że podczas analizy zebrane informacje są odsiane, selekcjonując te, które w największym stopniu wspierają wiedzę odbiorców (obecną i potencjalną), istotne i interesujące koncepcje i walory interpretacji, istniejące przestrzenie i infrastruktura czy te z potencjałem. Podobnie, przywiązuje się wagę do tych walorów, które są najbardziej reprezentatywne lub stwarzają oczywiste szanse na interpretację.
Środki interpretacyjne
Sposób zastosowania tego narzędzia polega na tworzeniu spersonalizowanych środków interpretacyjnych i/lub niespersonalizowanch środków interpretacji.
| TYP | PODTYP | ZALETY | WADY |
|---|---|---|---|
| Znaki i panele | Znak informacyjny, znak interpretacyjny, informacyjne znaki i sygnały ostrzegawcze | Jasna i stosowna informacja Zredukowane koszty Minimalne koszty utrzymania |
Są statyczne Są często przedmiotem wandalizmu Możliwe oddziaływanie wizualne |
| Publikacje | Broszury, przewodniki i plakaty | Szybkie czytanie Zredukowane koszty Zbierają informacje o usługach Służą jako pamiątki Można w każdym momencie konsultować się z nimi |
Generują odpady Są statyczne Są przestarzałe. |
| Automatyczny mechanizm audiowizualny | Wideo, projekcje, nagłośnienie itp. | Informacja wysokiej jakości Tworzą lub uzupełniają klimat miejsca. Motywują do odwiedzin. Dostarczają specyficznych informacji. |
Wysoki koszt Wymagają infrastruktury i źródeł energii. Wymagają kontroli i utrzymania. |
Środki niespersonalizowane lub bezobsługowe to te, które nie wymagają obecności interpretatora, przekaz interpretacyjny jest dostarczany przez inne mechanizmy i elementy takie jak oznakowanie, publikacje, przewodniki do samodzielnego użytku, zautomatyzowane mechanizmy audiowizualne itp. środki spersonalizowane lub obsługowe wymagają interakcji między odwiedzającym a interpretatorem, takie jak wycieczki z przewodnikiem, urządzenia audiowizualne obsługiwane przez personel, animacje, warsztaty itp.
| TYP | PODTYP | ZALETY | WADY |
|---|---|---|---|
| Wyspecjalizowany personel | Gry, warsztaty, zajęcia twórcze, biblioteki zabawek, eksploracje sensoryczne itp. | Informacje uzupełniające. Motywują do odwiedzin i doświadczania. Promują świadomości i empatię. |
Wymagają wykwalifikowanego personelu. Wymagają szczególnych warunków i materiałów. Gość musi być zmotywowany (czas trwania). |
| Media audiowizualne obsługiwane przez personel | Wideo, projekcje, nagłośnienie itp. | Informacja wysokiej jakości Tworzą lub uzupełniają klimat miejsca. Motywują do odwiedzin. Dostarczają informacji uzupełniających. Interpretator może wchodzić w interakcję, odpowiadać na pytania itp. |
Wysokie koszty Wymagają infrastruktury i źródeł energii. Wymagają kontroli i utrzymania. Wymagają wyspecjalizowanego personelu. |
| Wizyty zorganizowane | Wycieczki z przewodnikiem, usługi spontaniczne, wycieczki w pojazdach | Kontakt osobisty Motywują do doświadczania. Wymagają umiejętności (wycieczki pojazdami) |
Nie zawsze mogą być dostosowane do każdej grupy. Są uzależnione od pogody. Specyficzne środki bezpieczeństwa |
| Animacje (żywa historia) | Bierne (uczestnicy nie wchodzą w interakcję) lub aktywne (uczestnicy wchodzą w interakcję) | Interpretator może komentować, dostarczać wyjaśnień itp. Motywują do odwiedzin i doświadczania. Są powtarzalne. |
Nierekomendowane dla dużych grup Wymagają wyspecjalizowanego personelu iI wolontariuszy. |
Sposób zastosowania tej metodyki odbywa się za pośrednictwem warsztatów. Warsztaty te muszą być prowadzone przez specjalistów od Interpretacji Dziedzictwa, powinny być dostosowane do tworzonych środków interpretacji. Czas trwania warsztatów to 8 do 16 godzin.
Ham, Sam H. (2014). Interpretación – Para marcar la diferencia intencionadamente. Sevilla: Asociación para la Interpretación del Patrimonio.
Mateos Rusillo, S.; Marca Francés, G .; y Attardi Colina, O. (2016). La difusión preventiva del patrimonio cultural. Gijón: Trea.
Mateos Rusillo, S. M. (Coord.) (2008): La comunicación global del patrimonio cultural. Gijón.
Morales Miranda, J. (2001). Guía práctica para la interpretación del Patrimonio: el arte de acercar el legado natural y cultural al público visitante. Sevilla, Junta de Andalucía.
Tilden, F. (2006 [1957]): La Interpretación de nuestro Patrimonio. Sevilla: Asociación para la Interpretación del Patrimonio. Sevilla.
Valdés Sagüés, Mª. C. (1999). La difusión cultural en el museo: servicios destinados al gran público. Gijón: Trea.
Nunzia Borrelli, Barbara Kazior, Marcelo Murta, Óscar Navajas, Nathalia Pamio, Manuel Parodi-Álvarez, Raul dal Santo, Julio Seoane
Projekt ten został sfinansowany przy wsparciu Komisji Europejskiej. Treść niniejszej strony internetowej odzwierciedla wyłącznie poglądy autora, a Komisja nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek wykorzystanie informacji w niej zawartych.
O ile nie zaznaczono inaczej, zawartość tej witryny jest objęta licencją Creative Commons Attribution 4.0 International license.
