Narzędzie No. 8: Ewaluacja ekomuzeum i monitorowanie oddziaływania
1-3 miesięcy
Zewnętrzna ewaluacja
Wiele regionów włoskich zaaprobowało prawo dotyczące ekomuzeów, ale tylko kilka zewaluowało dokonania ekomuzeów i nie monitorowało oddziaływania. Ostatnio, w niektórych regionach, takich jak Lombardia i Piemont, druga generacja ustawodawstwa weszła w życie. Przyczynia się ona do ukształtowania tak zwanych ekomuzeów włoskich 2.0.
Wspólną kwestią wynikającą z nowego prawa jest rola ekomuzeów w opiece, zarządzaniu, wzmacnianiu i zabezpieczeniu żywego dziedzictwa i krajobrazu przy zaangażowaniu społeczności i potrzeba systemu monitorowania osiąganych efektów i zachowanie minimalnych wymagań prawnych.
Obecnie okresowe monitorowanie i działania szkoleniowe są prowadzone tylko w niektórych regionach i prowincjach, takich jak Lombardia i Puglia, ale ostatnie prawo w Regionie Piemont wprowadziło okresowy monitoring.
Region Lombardii ewaluował ekomuzea zarówno za pomocą formularzy (link) jak i wizyt w terenie. Nowe wymagania dla ekomuzeów w Lombardii uwzględniają również kwestie monitorowania oddziaływania kulturowego.
Sieć Ekomuzeów Lombardzkich przyjęła Vademecum for ecomuseums 2.0 które jest dokumentem udostępnionym wszystkim ekomuzeom w celu wyjaśnienia i pogłębienia minimalnych wymagań do uznania ekomuzeów w Lombardii.
Autoewaluacja (wewnętrzna)
Według De Varine, ewaluacja jawi się jako nie tylko prawnie uzasadniony warunek do uznania i utrzymania etykiety “Ekomuzeum”, ale także, i może przede wszystkim, jako sposób na stałą poprawę jakości metod i potwierdzenie prawdziwości społecznej użyteczności każdego ekomuzeum.
Proces ekomuzeum wymaga krytycznej kontynuacji tak stałej jak to tylko możliwe prowadzonej dobrowolnie przez wszystkich aktorów samodzielnie, najlepiej z pomocą osoby z zewnątrz. De Varine proponuje wspólne działanie przy samobadaniu, które powinno prowadzić do wspólnie przyjętych poprawek w zakresie celów, metod i programów. Nie jest to kwestia osiągania rezultatów ilościowych czy hipotetycznie „obiektywnej” statystyki. Jest to też w pewnym sensie proces samodzielnego szkolenia dla osób, które są najbardziej zaangażowane w życie ekomuzeum i które często nie uzyskały specyficznych kwalifikacji zawodowych. Ekomuzea włoskie, a w szczególności te z Piemontu, były kilkakrotnie przedmiotem refleksji i eksperymentowania w tym temacie. De Varine w roku 2015 próbował podejścia teoretycznego, na prośbę ekomuzeów lombardzkich. Jakakolwiek samoocena wymaga wspólnej decyzji, musi być określona i przeprowadzona przez osoby, które podejmą tę inicjatywę, i to w jak najbardziej kolektywny i przekorny sposób w celu osiągnięcia decyzji w oparciu o konsensus.
Tabela autoewaluacyjna zaproponowana przez De Varine usiłuje podjąć trzy kwestie dotyczące ekomuzeum, które, jak wierzę, powinny być uwzględnione oddzielnie:
Tabela De Varine’a do autoewaluacji oddziaływania została zaprezentowana podczas konferencji w roku 2019 przez Region Piemonteu w odniesieniu do ekomuzeum (przeczytaj więcew języku francuskim; zobacz: table of evaluation)
Inside-Outside Impact Model Douglasa Wortsa
Nunzia Borrelli, Barbara Kazior, Marcelo Murta, Óscar Navajas, Nathalia Pamio, Manuel Parodi-Álvarez, Raul dal Santo, Julio Seoane
Projekt ten został sfinansowany przy wsparciu Komisji Europejskiej. Treść niniejszej strony internetowej odzwierciedla wyłącznie poglądy autora, a Komisja nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek wykorzystanie informacji w niej zawartych.
O ile nie zaznaczono inaczej, zawartość tej witryny jest objęta licencją Creative Commons Attribution 4.0 International license.
