Cyfrowa inwentaryzacja opiera się na rozwijaniu zdolności do facylitacji w digitalizowniu zbiorów ekomuzeum z wykorzystaniem telefonów komórkowych i innych niskonakładowych technologii, zachowując krytyczny system do zarządzania digitalizacją i udostępniania zbiorów online. Zdefiniowanie kryteriów do kategoryzowania zbiorów opiera się na kluczowych aspektach lokalnego dziedzictwa a nowe technologie otwierają dogodne możliwości dla ich digitalizacji i rozpowszechnienia zbiorów przy zachowaniu wysokich standardów jakości.
W ostatnich dekadach, obecność muzeów w świecie cyfrowym była ograniczana do instytucji z dostępem do znacznych finansowych i technicznych zasobów. Sprzęt niezbędny do digitalizacji zbiorów był kosztowny, ze względny na fakt, że trzeba było osiągnąć i utrzymać wysoki standard narzędzi i laboratoriów. Obecnie, rozpropagowanie smartphonów ułatwia ten proces, jako że spersonalizowane urządzenia mają wystarczająco wysokiej jakości aparaty fotograficzne, żeby wykonać dobre jakościowo zdjęcie do digitalizacji kolekcji.
Niezbędne jest zdefiniowanie kryteriów i utrzymanie określonych standardów w procesie digitalizacji, co ma na celu prawidłowy przepływ dla zapewnienia demokratyzacji zbiorów. W tym sensie inwentaryzacja cyfrowa jest właściwym narzędziem dla ekomuzeum, biorąc pod uwagę kontekst i dostępność zasobów. Dobrze określony sposób pracy, z właściwymi kryteriami może mieć wpływ na większą demokratyczność ekomuzeów z otwartym dostępem do zbiorów.
Projekt Przenośnego Muzeum – Edycja Kieszonkowa jest rozwijany w ramach partnerstwa pomiędzy Goethe-Institut São Paulo, Instituto Moreira Salles i Wiki Moviment Brazil. Projekt ten zaowocował stworzeniem Podręcznika Przenośnego, narzędzia wykorzystywanego jako punkt odniesienia do digitalizacji w instytucjach brazylijskich. Inicjatywa ta może być powielana w innych instytucjach, a odniesienie wykorzystywane przez ekomuzea może się opierać na metodykach rozwiniętych przez instytucje zajmujące się inwentaryzacją dziedzictwa kulturowego, takie jak Brazylijski Instytut (IBRAM) i Brazylijski Narodowy Instytut Dziedzictwa Kulturowego (IPHAN).
Nunzia Borrelli, Barbara Kazior, Marcelo Murta, Óscar Navajas, Nathalia Pamio, Manuel Parodi-Álvarez, Raul dal Santo, Julio Seoane
Projekt ten został sfinansowany przy wsparciu Komisji Europejskiej. Treść niniejszej strony internetowej odzwierciedla wyłącznie poglądy autora, a Komisja nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek wykorzystanie informacji w niej zawartych.
O ile nie zaznaczono inaczej, zawartość tej witryny jest objęta licencją Creative Commons Attribution 4.0 International license.
